Rüzgara karsi alip yelkenleri, açilma vaktin gelmistir denize. Bilirsin ki ne firtinalar, ne deli dalgalar beklemektedir seni. Korkarsin, terk edemezsin limani, bir kösesine siginirsin. Kabullenmesen de artik ask bitmistir,
Iste son budur...

Için hep hüzün doludur, bir türlü kabullenemezsin bittigini. Gözlerinin içine bakip seni seviyorum demesini beklersin. O sözler hiç çikmayacak o dudaklardan bilirsin. Yinede umudun yesildir,
Iste hayal budur...

Gururlusundur, istenmedigin yerde durmazsin. An olur ki ne olur bitmesin dersin. Bu sözlerin dudaklarindan nasil çiktigina kendin bile inanamazsin. Oysa o yüzüne bakip sadece gülümser,
Iste aci budur...

Ondaki sicakligi kimsede bulamayacagini düsünürsün. Kimse onun gibi gülemez, onun gibi konusamaz dersin. Ve kimseyi onun kadar sevemeyecegini bilirsin. Kahredip basini egersin önüne.
Iste hüzün budur...

Nefes alamaz hale gelirsin, daralir için. Bir kaç saatlik derin bir uykuya hasretsindir. Bilirsin ki gözlerini kapasan da terk etmeyecektir hayali. Atarsin gecenin kollarina kendini,
Iste huzur budur...

Ondan gelecek tek bir haberi umutsuzca beklersin Bir de beklemek ölüm gibi gelir insana böyle zamanlarda. Aslinda ölüm fikri de garip degildir artik sana. Geri dönerse diye ölemezsin bile,
Iste sabir budur...

Hayat devam ediyordur ama her sey yarimdir, hep bir yanin eksik. Yüregin eskisi gibi atmayacaktir, baska asklarsa seni kandirmayacaktir. O baskalariyla, mutlu bir hayati yasiyor olsa da, yine de sevginden vazgeçemezsin.